Adamın biri bilge bir kral olmakla ün salmış olan kralın yanına gider. Krala şunu sorar ‘Efendim söyleyin bana hayatta özgürlük var mıdır? ‘ Kral ‘elbette’ der, ‘Kaç bacağın var senin?‘ Adam soruya şaşırarak ‘iki efendim’ der. Kral ‘Pekala, tek bacağının üstünde durabilir misin? ‘ ‘Elbette’ diye cevap verir adam. Kral ‘o halde hangi bacağın üstünde duracağına karar ver’. Adam biraz düşünür ve sol bacağı üstünde durmaya karar verir. ‘Tamam’ der kral ‘Şimdi de öteki bacağını kaldır.’ Adam şaşırır ‘bu imkansız kralım’ der. ‘Gördün mü? ‘ der kral ‘ Özgürlük budur. Sadece ilk kararı almakta özgürsün. Ondan sonrasında değil.’ Tiziano Terzani’nin “Atlı Karınca da Bir Tur Daha” adlı kitabında Okuduğum bu küçük öykü yıllardır tartışılan özgürlük kavramı üzerinde bir kez daha düşünmeme yol açtı. Hayat gerçekten böyleydi. İlk kararı alıyordun ve gerisi o ilk karara bağlı olarak gerçekleşiyordu. Hayat hata kabul etmiyordu. İlk kararın doğruysa işler yolunda gidiyordu ama eğer yanlış bir karar aldıysan, herşey zincirleme yanlış gidiyordu. Mesela mesleğini seçerken… Hasbelkader, iyi düşünmeden, yeteneklerinin farkında olmaksızın bir meslek seçtiğinde ömür boyu işini zorla yapmaya mahkum oluyordun. İşinin başındayken başka bir iş yapmayı özlüyordun. Ama biliyordun ki; özgürlüğünü kullanmış ilk kararı vermiştin ve yeniden başlama cesaretin yoktu. Bazı insanlar vardı hayatta… Onlar ise her şeyi ardlarında bırakıp yeniden başlayacak kadar cesurlardı. Ama sen onlardan biri olamıyordun. Bunca emek bunca çalışmayı sanki çöpmüş gibi bir çırpıda atıveremiyordun. Oysa göz ardı ettiğin bir şey vardı. Hayat çok kısaydı Ve mutsuz olduğun işlerle zaman öldürmek aynı zamanda ruhunu öldürmekle eş anlamlıydı. Evlilik konusunda da iyi karar vermek gerekiyordu. Yanlış bir karar aynı evde yaşayan iki düşman yaratabilirdi. Aşk zorunluluğa dönüşebilir ve hayatını cehenneme çevirebilirdi. İlk kararı alıyordun, bu konuda özgürdün ama devamında senin kararına bağlı olmayan pek çok şey gerçekleşiyordu. Hayat kararlardan ibaretti ve kararlar birer kibritti. Doğru yerde ateşlediğinde seni ısıtacak ateş, çorbanı kaynatacak ateş oluyordu, yanlış yerde ateşlediğin vakit ise içinde bulunduğun evle birlikte seni de yakıyordu. Hayat öyle basite alınacak bir oyun değildi. Oyunun kurallarını bilmen ve ona göre oynaman gerekiyordu. Ama çoğu zaman oyunun kurallarını bilmek yetmiyordu. Çok daha önemli olan başka bir şey vardı. Kendini bilmek… Ne istediğini, neyin seni mutlu edeceğini ve kim olduğunu, Neler yapabileceğini bilmek zorundaydın. Ancak o zaman doğru kararlar veriyor ve mutlu bir hayata sahip oluyordun. Ve kararlar birer kibritti… Ya kendini yakıyordun ya da ısıtıyordun… •·.·´¯`·.·• єภ ๒üyüк คşкı๓ รєภรเภ ŞıHbArAk•·.·´¯`·.·• bu aşk ise ve aşksa bu hissettiklerim, acı bir tat varsa dudaklarımda. nereye gideceğimi bilemiyorsam ve nasıl diyeceğimi. nasıl seveceğimi planlıyorsam uzun uzun, güneş bir başka ısıtıyorsa. sokak satıcılarının bağırmaları şarkı gibi geliyorsa kulaklarıma. gözlerimde pembe renk tufanları varsa kıpır kıpırsa kalbim yerinden çıkacakmış gibi. ve aşksa bu hissettiklerim, durup durup dalıyorsam adını andıkça, adını andıkça "sevgilim" diyebiliyorsam umrumda değilse dünya ve içindekiler. saçının tek teli daha önemli ise benim için. akşam olsa sabah olsa hep "özlem" varsa. yanımda olman da yetmiyorsa sana sarılıp kalmak istiyorsam öylece. ve "seviyorum" diye haykırıyorsa gözlerim ve aşksa bu duygu... bu duygu, çok güzel bir duygu. yazan: doğan telkesen ne kadar çabalasam inkarına aşkımın ne kadar kaçsam da gölgemden geceleri. susuzluğa alışmak bile makul gelir bir zaman sensizliğe alışmak boş, ne kadar çabalasam.   yoksa bir yalancı serabın ortasında kaldığım bir düş ile masalın arasında durduğum. hani öyle sandığım ve öyle inandığım gerçekliğe alışmak zor, ne kadar çabalasam.